Cambridge’te Sandalın Üzerinde Akan Bir Gün

Cambridge’e vardığım anda hissettiğim şey sakinlik oldu. Oxford’un kalabalık meydanlarını düşününce burası daha derli toplu, daha yumuşak bir havaya sahip. Tren istasyonundan merkeze yürürken bisikletlilerle yarışıyorum resmen, her taraf öğrenci dolu ama bir telaş yok. Şehrin mimarisi sanki usulca “yavaşla” diyor. Birkaç dakikalık yürüyüşle nehire doğru ilerledikçe turist grupları beliriyor. Ellerinde sandalları gösteren broşürler olan görevliler bekliyor. Daha durumu anlamadan fiyatları anlatmaya başlıyorlar. Bu hız ilk anda şaşırtsa da nehir boyunca sandalla dolaşmanın buranın en önemli etkinliği olduğu belli.

Punting Turunda İlk Kare

Sandala biner binmez dengenin önemini anlıyorsunuz. Su seviyesine bu kadar yakın olmak hafif tedirgin edici ama bir yandan da büyüleyici. Görevli uzun bir sopayı nehre batırıp kayığı usulca itiyor. Hareket eder etmez şehrin sesi neredeyse tamamen kesiliyor. Sadece suyun hafif çarpışması, arada kuş sesleri. Köprülerin altından geçerken fotoğraf çekmeye çalışan turistler mutlaka oluyor. O anlarda sandal hafifçe yalpalayınca ister istemez tüm gözler aynı noktaya çevriliyor. Benim de sandal sallandığında saçımla yüzümü kurtarma çabam muhtemelen komik görünüyordu.

Nehirden Kolejlere Bakmak Bambaşka

Sandaldan bakınca kolejlerin yıllardır fotoğraflarda gördüğüm ihtişamı daha hafif, daha zarif görünüyor. Trinity’nin bahçeleri, St. John’s’ın nehrin kıyısına yaslanmış taş cephesi, köprülerin üzerindeki ince oyma detayları. Hepsi su yüzeyinde titreyen bir yansımayla daha güzel. Suya yaklaştıkça sanki taş yapılar bile daha canlı oluyor. Bir noktada rehber “Bridge of Sighs”a doğru ilerlediğimizi söyledi. İlk başta “Venedik’tekine mi benziyor?” diye düşündüm ama buradaki daha masalsı. Okulun içine doğru açılan pencereler, kemerli geçişler, suyun üstünde duran ince sütunlar. Köprünün altından geçerken hafifçe başımı kaldırdığımda gökyüzü bile bir çerçevenin içinden bakıyormuşum gibi görünüyordu.

Rehberin Anlattığı Küçük Hikâyeler

Punting turlarının en keyifli kısmı rehberin içten içe eğlenen tonuyla anlattığı küçük hikâyeler. Öğrencilerin sömestr dönemlerinde nehirde birbirlerine şaka yaptıklarından, sınav stresini atmak için suya girenlerden bahsetti. Ben suya adımımı bile atmam muhtemelen, su seviyesi bile soğuk hissettiriyor. Bir ara sopayı suya batırırken “Birkaç kez düşen oldu ama bugün şanslıyız.” dediğinde herkes aynı anda sandalın kenarına tutundu. Suların üzerinde ilerlerken zaman daha yavaş akıyor. Sokakların koşuşturmasından uzaklaşınca her anlatı daha etkili geliyor. Tarihi binaların üzerinden geçen sisli anlatılar bile insanı hemen içine çekiyor.

Cambridge’in Nehir Kenarı Yürüyüşleri

Sandal turu bitince nehir kenarında biraz yürümek istedim. Punting yapmayanların kıyıda oturup izlemekten keyif aldığını fark ettim. Suyun üzerinde giden sandalları izleyince insanın içi rahatlıyor. Öğrencilerin piknik yaptığı alanlarda hafif bir kahve kokusu dolaşıyordu. O an hafif bir rüzgâr esti, nehir üzerindeki nilüferlerin hareketi bile şiir gibi görünüyordu. Uzun yürüyüşlerde düşünceler biraz dağılıyor. Kendimi böyle yerlerde hep daha sakin hissediyorum. Şehrin yapısı da insanı büyütüyor, sanki daha olgun düşünmeye zorluyor.

Kırık Bir Sandal Hikâyesi

Kıyıda otururken bir sandalla ilgili minik bir aksilik yaşandı. Bir grup genç kendi başlarına sandal kiralamış. İlk dakikadan itibaren dengesiz hareketlerle ilerlemeye çalışıyorlardı. Sopayı doğru yerden ittiremedikleri için sandal bir sağa bir sola dönüyor. Onları izleyen kalabalık istemsizce kahkaha attı. Ben de güldüm ama bir yandan “ya düşerlerse” diye küçük bir panik oldu içimde. Birkaç dakika sonra nehir görevlilerinden biri yaklaşıp yardım etti. Gençlerin yüzündeki rahatlama ifadesi çok tanıdıktı. O an insan Londra’da yaşamasına rağmen böyle küçük olaylarla kendini eve yakın hissediyor.

King’s College’ın Nehirden Görünüşü

Yürüyüş yolunun biraz ilerisinde King’s College’ın meşhur çim alanları uzanıyor. Nehirden görünüşü gerçekten etkileyici. Binaların yüksekliği ve açıklığı şehrin diğer kolejlerine göre daha geniş bir atmosfer sunuyor. Güneş tam o sırada yumuşak ışığını verince fotoğraf çekmek gibi bir refleks geldi ama anı kaçırmak istemedim. Bazı görüntüler hafızada kalsın isteği hâlâ ağır basıyor.

Şehir Merkezinin İçten Atmosferi

Merkeze doğru ilerledikçe yavaş yavaş hareketli bir kalabalık beliriyor. Cambridge merkezinde küçük kitapçılar, kahve kokusu sızan kafeler ve öğrenci trafiği arasında dolaşmak hafif bir kampüs gezintisi gibi. Kaldırımlar dar ama hareket düzenli. Gözüme bir vintage dükkânı ilişti, içeri girip bakınca eski Cambridge kartpostalları buldum. Sürekli böyle şeylere denk gelince insan toplamak istiyor ama hepsini eve taşımak çok mümkün değil.

Günübirlik Rota

Kendi yürüyüş ritmime göre günü şöyle böldüm:

Harcamalar ve Küçük Notlar

Punting turu Cambridge’in olmazsa olmazı. Fiyatlar kişi sayısına göre değişiyor. Grupla binince daha ekonomik oluyor ama rehberli turlar hem daha keyifli hem daha güvenli. Nehirde kendi kendine yön vermeye çalışan gençleri görünce bu düşünce daha da pekişiyor. Yeme içme kısmı burada da İngiltere ortalamalarında. Klasik bir sandviç, sıcak bir kahve ve biraz yürüyüş enerjiyi geri getiriyor. Şehrin tarihi atmosferi insanı yormuyor ama çok gezdiğinde ayaklar hafif sızlıyor.

Dönüş Yolundaki Küçük Huzur

Akşamüstü trenine doğru yürürken hava hafif serinledi. Nehir kenarındaki son bakışımda sandalların su üzerindeki yansımaları çok sakin görünüyordu. Cambridge’in bu duru havası uzun süre aklımda kalacak gibi. Buraya geldiğimde hissettiğim dinginlik dönüş yolunda daha da belirginleşti. Bu gezi kendime ayırdığım sade ama dolu bir gün oldu. Şehir hikâyesini suyun üzerinden anlatmayı seviyor ve bunu hissetmek insanı gerçekten rahatlatıyor.